Stacking spatial information: Some reflections about layering and its origins

Samenvatting

Layers of ‘lagen’, opgevat als een begripsinstru­ment voor het beheer van informatie, zijn in onze tijd alomtegenwoordig. Ze zijn een primair en vast kenmerk van computergraphics: beeldbewerkings­programma’s voor stilstaande of bewegende beel­den, digitale tekenprogramma’s (CAD) en natuur­lijk geografische informatiesystemen (GIS) en de meeste van hun gebruiksgerichte applicaties, ze maken allemaal op de een of andere manier gebruik van gelaagde informatie, en vaak zijn die lagen er zo’n wezenlijk bestanddeel van dat ze hun raison d’être zelf vormen. De kreet layering, die in de huidige architectuurpraktijk zo wijdverbreid is, lijkt als gevolg daarvan te slaan op iets wat ieder­een kent, een procedé dat nagenoeg als vanzelf­sprekend wordt aangenomen en toch maar relatief weinig is onderzocht. Dat laatste is bij uitstek ver­bazingwekkend in de context van het architec­tuurontwerp, als we bedenken dat het structure­ren in lagen heeft gefungeerd als de ruggengraat van uitzonderlijke ontwerpen die gelden als een methodologische doorbraak en onuitputtelijke bron van inspiratie voor volgende generaties: denk alleen maar aan het invloedrijke voorstel van Rem Koolhaas voor Parc de la Villette, Eisenmans tech­nische hoogstandjes of het recente Serpentine Gallery Pavilion van Herzog & de Meuron en Ai Weiwei.